Tajemnica biblioteki - co się odwlecze...

Jakoś w maju wpadłem na pomysł zrobienia gry - właśnie nawet nie napisania, tylko zrobienia. Odkryłem bowiem środowisko Godot, które - czego by o nim krytykanci nie mówili - jest dla mnie dużo przystępniejsze niż Unreal Engine czy Unity. A przecież robiło się kiedyś mapy do Unreal Tournament czy kupiło się grubaśny podręcznik do Unity i... nic.

Wprawdzie w dzisiejszych czasach zapewne to nie problem zlecić wszystko agentowi AI, a samemu skupić się na wymyślaniu fabuły, ale chciałem mieć kontrolę nad wszystkim. Od muzyki, przez dźwięki i grafikę po wymyślenie, o czym gra ma być. Zatem Godot, Aseprite i Fender Studio Pro.

Jak to zwykle bywa, na początku pomysł był niejasny. Chciałem po prostu zrobić COŚ i w sumie przypadek zrządził, że jako pierwszego sprajta (czyli animowanego ludzika w grze) narysowałem... Ladaco. Potem Borsuka, Larka i Fankę. No i już było wiadomo, że to musi być gra o nich, no bo w końcu dlaczego nie.

W maju jednak rzecz skończyła się na pierwotnych animacjach, zaczątku mapy, wymyśleniu mglistej fabuły o zbieraniu książek i wysłaniu tego bardzo wczesnego prototypu do Siostry Be oraz Larka. Oboje przyjęli pomysł na grę ciepło, ale zaczęły się wakacje, ja bardziej wsiąknąłem w muzykę i robienie narzędzi. Gra zeszła na dalszy plan.

Od czasu do czasu jednak do niej wracałem. To dorysowałem parę elementów scenografii, to dołożyłem coś na mapkę, to ułożyłem jakąś prostą (naprawdę prostą) muzyczkę. Elementów się zebrało przez te prawie pół roku tyle, że w końcu postanowiłem usiąść i rzecz mniej lub bardziej, ale dokończyć.

I tak oto wczoraj moi testerzy otrzymali grywalną wersję z legendą, wszystkimi wymyślonymi poziomami i - jak to się mówi - mechanikami. Gra jest naprawdę bardzo prosta i nie nadaje się tak naprawdę do dłuższego grania, to bardziej "wytwór fanowski", dla osób znających "uniwersum Borsuka i Larka". Ale jednak jakaś tam satysfakcja jest, że coś się uruchamia, gra, buczy i można nawet poskakać postacią po platformach.

Komentarze