Ladaco

Wieczór, siedzimy przy stole. Perełka zajada kolację i żąda w zamian jakiejś opowieści. Tata myśli, myśli i postanawia opowiedzieć, jak to pewien koncern produkujący brunatny, słodki napój wymyślił Świętego Mikołaja. Historia rozpoczęła się od narady panów w garniturach, którzy mieli wymyślić sposób, jak sprzedać więcej butelek napoju. Perełka z zapartym tchem słuchała, jak to pierwszy pan zaproponował, żeby sprzedawać napój taniej. Pomysł nie spodobał się prezesowi, bo wtedy zysk firmy na butelce będzie mniejszy. Drugi pan wymyślił, żeby sprzedawać drożej - ale i ten pomysł przepadł, bo wówczas nikt by napoju nie kupił. W tym momencie Perełce zapalają się oczka i krzyczy: - Tata, tata, ja wiem, co trzeba zrobić! Ja wiem! Tata patrzy zdziwiony i słucha: - Bo, tata, to trzeba zrobić tak - tłumaczy Perełka - Trzeba najpierw zacząć sprzedawać taniej, wtedy ludzie będą kupować, PRZYZWYCZAJĄ SIĘ i wtedy trzeba sprzedawać drożej, bo już będą musieli pić. Oto szybka lekcja biznesu od ...

Odkąd Perełka zmieniła przedszkole z miejskiego na wiejskie, uczy się mnóstwa rzeczy, w tym rymowanek i piosenek. Nic dziwnego, że któregoś popołudnia, gdy bawiliśmy się po powrocie do domu powiedziała: - Tata, nauczę Cię nowej piosenki, chcesz? No, jakżeby Tata mógł nie chcieć! Perełka zatem zaśpiewała raźno swoim czystym głosikiem: Czerwone światło - stój! Zielone światło - idź! Na żółtym świetle zawsze czekaj, tak już musi być. Pokiwałem głową i pochwaliłem, że piosenka bardzo ładna. Perełka jednak nie dała za wygraną: - Teraz ty! Co było robić, wytężyłem pamięć i wychrypiałem: Czerwone światło - stój! Zielone światło - idź! Na żółtym świetle zawsze czekaj, tak już musi być, hej! - Ej, Tata! - oburzyła się Perełka - tam nie ma żadnego "hej!" na końcu przecież! - Nie ma? A może mogłoby być? Zapytaj jutro panią z przedszkola, może się zgodzi, co? Perełka zmarszczyła czoło i mówi poważnie: - Kiedyś zapytam. - E, tam, "kiedyś"... Zapomnisz!...

Perełka lubi, kiedy opowiada jej się przed snem jakąś ciekawą historię. Niekoniecznie o księżniczkach, smokach czy krasnoludkach, chociaż takie, naturalnie, także się zdarzają. O ile na początku to Tata wymyślał, o czym i jaką historię opowie, to do niedawna Perełka sama podpowiadała: o "Wiewiórce Agatce" albo o "Czerwonej mrówce", albo o "Kudłatej Marysi" i tak dalej. Tata dalej wymyślał fabułę, ale już nie miał swobody. Ostatnio jednak weszliśmy na zupełnie nowy poziom. - Tata, opowiedz mi o "Czerwonej mrówce" - zagaja Perełka, fikając nóżkami. Przykrywam ją i zaczynam: - W dalekim lesie żyła sobie pewna czerwona mrówka... - Nie, nie, nie! - woła Perełka, znów się odkopując - Nie daleko! - znów przykrywam dziecię i próbuję drugi raz rozpocząć: - W parku żyła sobie... - Ale tata! - przerywa znów Perełka - Żeby ta mrówka spotkała Adę, dobra? Zgadzam się, ale zanim zdążam coś więcej powiedzieć, Perełka dodaje: - I żeby musiała iść na długą...

Wracamy z Perełką z przedszkola. Tata oczywiście pieszo, Perełka oczywiście na rowerze. Dojeżdżamy do przejścia dla pieszych, mała się grzecznie zatrzymuje. Nic nie jedzie, więc tata pierwszy wchodzi na pasy ze słowami: — Nic nie jedzie, możemy przejść! Perełka nic. Tata niepedagogicznie zatrzymuje się na środku przejścia i macha ponaglająco ręką: — No dalej, na drugą stronę! Perełka przejeżdża błyskawicznie, a tata tłumaczy z pewną wymówką w głosie: — Musisz jechać równo z tatą, bo jak tata będzie sam, to jeszcze go coś przejedzie i co zostanie z taty? Perełka wie, co zostaje z człowieka po przejechaniu przez samochód: — Mokla plama! — krzyczy radośnie. — No mokra plama! — potwierdza tata. — A chyba tata lepszy od mokrej plamy? Perełka patrzy na mnie poważnie i kiwa głową: — Nie maltw. Powycielam, tata.

Jak pewnie niektórzy zauważyli, od pewnego czasu na blogu - obok wpisów o charakterze fotograficznym - pojawiają się mniej lub bardziej poważne rysunki. No dobrze, poważne się nie pojawiają. Niektórzy takie małe, rozrywkowe formy lubią, inni nie. Jest też pewna grupa ludzi, którzy chcieliby sami tworzyć historyjki obrazkowe, ale obawiają się (zapewniam - niepotrzebnie!), czy mają wystarczające zdolności plastyczne. Dla takich osób skierowane są tzw. kreatory komiksów. Podczas poszukiwań programów do rysowania natknąłem się na kilka z nich, więc dlaczego nie podzielić się wrażeniami? Prosto, prosto! Wszystkie wymienione niżej strony cechuje jedno: mają w jak najprostszy sposób umożliwić stworzenie historyjki obrazkowej. Mamy do dyspozycji zbiór postaci (ludzie, zwierzęta, duchy itp.), zestawy teł (biura, mieszkania, baseny, lasy itp.) oraz przedmioty (parasole, butelki, stoły, zegary itp.). Większość elementów da się dopasować do własnych potrzeb (np. pokolorować według uznania) i ta...

Myślę, że w każdej skali możliwe jest osiągnięcie zadowolenia z życia. Bo dlaczego niby nie miałoby tak być? Zatem z uśmiechem popatrzmy za okno, bo nawet jeśli jest tam szaro, to kto wie, co będzie jutro?