Ladaco

Przyznam z niejakim wstydem, że w kwestii wierteł panował w moim warsztacie nieporządek. Nie to, żebym miał je porozrzucane tu i ówdzie - wszystkie były ładnie zgromadzone w skrzynce z wiertarką , ale... To "ale" to sposób zgromadzenia: były po prostu wrzucone wszystkie do jednego wora. Za każdym razem, gdy potrzebowałem konkretnego wiertła, musiałem sobie wysypać je do wnętrza skrzynki i pracowicie stamtąd wybierać. Raz, że z pewnością nie było to wygodne, dwa - wiertła nie powinny uderzać o inne metalowe przedmioty, bo może to prowadzić do wyszczerbień albo wręcz zgięć (tak, zgięło mi się wiertełko 3mm, a i jedno 10mm w pewnym momencie wykazało bicie, więc to nie taki wydumany problem). Postanowiłem, że ostatnią "głośną" pracą będzie właśnie przygotowanie stojaka na wiertła. Wiertła mam różnej wielkości, więc stojak musiał uwzględniać wszystkie grubości i długości, postanowiłem zatem zrobić go z dwóch kawałków deski oraz dwóch klocków, które walały się w pojem...

Do oznaczania linii (klejenia, cięcia) używałem do tej pory głównie ołówka i kątownika z przymiarem. Było to jednak dość męczące, bo wymagało - w przypadku długich linii prowadzonych wzdłuż krawędzi - wielu pomiarów, łączenia punktów, sprawdzania prostopadłości czy równoległości. Na wielu filmikach widziałem, że ludzie posługują się traserami, czyli specjalnymi przyrządami, aby ułatwić sobie tę niewdzięczną robotę. Podejrzałem budowę takiego trasera i postanowiłem wykonać podobny we własnym zakresie. A dokładniej - prostszą wersję z linijką. Do dzieła! Budowa, jak wspomniałem, nie jest skomplikowana: bierzemy metalową linijkę oraz dwa drewniane klocki. Klocki należy wykonać z twardego drewna, ja zastosowałem buk. W jednym z klocków wykonujemy wgłębienie, mieszczące linijkę: Jak widać, oprócz samego wgłębienia wyciąłem też ze sklejki specjalną płytkę - to ona będzie dociskała i blokowała linijkę po wkręceniu śruby. Gdyby nie płytka, linijka zapewne dość szybko nabawiłaby się ...

Pamiętacie może prymitywny trzymak stołowy, zbudowany przeze mnie jakiś czas temu? W międzyczasie udało mi się sklecić nieco porządniejszą wersję i ta rzeczywiście okazała się już nieraz przydatna. Z tym większym żalem patrzyłem na "zmarnowany potencjał", tkwiący z boku stołu. Gdybym tam miał tę drugą wersję, byłoby idealnie - mógłbym mocować sobie drobne przedmioty, nie martwiąc się o zamocowanie samego "imadła". No cóż, trzeba zatem wziąć się za siebie i zbudować kolejną, trzecią już wersję w miejsce tej pierwszej, najmniej udanej. Przygotowania Postanowiłem wykorzystać częściowo materiał z pierwotnej wersji - chodzi o bukowe prowadnice, których szkoda było mi wyrzucać. Nie zastosowałem ich jednak ponownie w tej samej roli, tym razem bowiem jedna z nich miała się stać dźwignią do obracania śruby. Szczęki zrobiłem całkowicie od nowa, bo musiały być większe - ta wersja miała zlikwidować największą wadę wersji pierwszej, czyli brak śruby. A na śrubę w tamtej w...