Ladaco

Tak, już miałem kończyć z grafiką 3D i patrzcie tylko. Nie tylko nie skończyłem, ale wręcz zacząłem! Przedstawiam mój autorski projekt, zrobiony bez tutoriali, bez podpowiedzi, od początku do końca samodzielnie i bez "podpórek". Projekt, przez który prawie rzuciłem myszką o ścianę i prawie walnąłem z wściekłości w klawiaturę. A i kilka siwych włosów pewnie przybyło. Czy było warto? Hm... Co by tu zamodelować? Żeby sprawdzić, ile zdołałem się nauczyć przez tych parę dni zabawy w 3D, postanowiłem zrobić coś zupełnie od podstaw. No i stanęło na... obiektywie. Projekt ciekawy o tyle, że są tu różne materiały (metal, guma, szkło), są napisy, są wycięcia i drobne elementy, a przy tym jest to przecież coś stosunkowo łatwego, bo w zasadzie to tylko walce o różnych średnicach... Pierwsze podejście miałem takie, że chciałem koniecznie zrobić fikcyjny obiektyw Nikona . Przygotowałem wszystkie elementy opisowe, zaimportowałem jako svg do Blendera i próbowałem bez efektów "ow...

Początek wiosny zastał mnie z Pentaconem AV w garści. Skusiłem się na niego, bo ciągle choruję na "zakrecone bokeh" i dziwne obrazowanie, a tego omawianemu obiektywowi nie brak. Ale po kolei... Skąd Rzeczone szkło pochodzi z projektora Aspactar 150 : Zdjęcie za niemiecką Wikipedią W moje ręce trafiło przerobione do zamocowania w aparatach Nikon - uzyskano to przez dodanie tulei (wygląda na wydrukowaną na drukarce 3D), mającej po jednej stronie mocowanie do bagnetu F, z drugiej - spiralne wycięcia do prowadzenia tulei z soczewkami. Całość jest niesamowicie lekka - do tego stopnia, że rozpakowywałem paczkę przy kurierze, bo myślałem, że kartonik zawiera tylko powietrze. Sam wygląd i obsługa obiektywu mogą być bardzo rozczarowujące dla kogoś ceniącego solidność i niezawodność. Tuleja z soczewkami zwyczajnie wypada, gdy ją wykręcić dalej niż za białą (namalowaną chyba korektorem) linię, a samo ostrzenie (które odbywa się właśnie poprzez owe kręcenie) jest mocno topo...

Na prośbę jednego z forumowiczów Nikoniarzy wytaszczyłem na światło dzienne obiektyw Helios 81H 50/2 , by w tandemie z Nikonem D700 zrobić test bokehu , czyli pokazać, jak wyglądają rozmycia tła. Jako że na forum nie każdy zagląda, a może komuś się takie przykłady przydadzą, postanowiłem pokazać je także tu, na blogu:

Może niektórzy pamiętają, jak na początku roku bawiłem się w testowanie rozmycia w różnych obiektywach, które wpadły mi w ręce. Tam testy robiłem głównie z wykorzystaniem światełek choinkowych, wczoraj jednak "naszło mnie" na sprawdzenie starego, poczciwego Heliosa 44-4 58/2 , ale tym razem nie w parze z Fuji X-T10 , ale z wydobytą z czeluści zapomnienia lustrzanką Nikon D700 . Przypomnę tylko, że wspomniany Helios został te pół roku temu "przerobiony", tzn. wykręciłem ostatnią, tylną soczewkę i wkręciłem ją odwrotnie. Stąd bokeh wygląda na nieco szalony... Jednocześnie nie ma tu żadnych sztuczek w Photoshopie , nic nie było malowane, rozmywane, paćkane i kręcone. Jak bez sztuczek, to bez sztuczek. Przysłona : f/2, Czas : 1/4000 sec, Ogniskowa : 58mm Przysłona : f/2, Czas : 1/4000 sec, Ogniskowa : 58mm Przysłona : f/2, Czas : 1/6400 sec, Ogniskowa : 58mm Przysłona : f/2, Czas : 1/5000 sec, Ogniskowa ...

Odkąd fotografuję za pomocą aparatów Fujifilm , brakowało mi szerokiego (naprawdę szerokiego) kąta, który w lustrzankami uzyskiwałem za pomocą obiektywu Sigma 10-20/4-5.6 . Zgoda, że mam XF-18/2 , w kitowym obiektywie jest także 16mm, jednak czasem trzeba scenę uchwycić jeszcze szerzej...

No, może nie będzie to wpis o dokładnie takim samym charakterze, co poprzednie dwa, bo i samo zamierzenie "testowe" było inne. Chciałem sprawdzić, jakie bokeh będą miały moje dwa ulubione szkła z mocowaniem M42, czyli Pentacon 50/1.8 oraz Helios 58/2 z lustrzanką pełnoklatkową. Ostatecznie jednak przetestowałem coś innego...

Po pierwszej części bokehowego testu czułem małe rozczarowanie. Różnice między jasnymi portretówkami okazały się nie tak spektakularne, jakbym się tego spodziewał i właściwie jedynym, niezbyt odkrywczym wnioskiem było stwierdzenie małego kontrastu stareńkiego Jupitera 85/2 . Postanowiłem skorzystać ze sprzyjających okoliczności (święta i łatwy dostęp do choinek) i szybko przetestować także jasne "standardy", czyli obiektywy o ogniskowej zbliżonej do 50mm.

Zebrało mi się ostatnio na porównania obiektywów (patrz: Który do makro? ) - teraz nadszedł czas na przyjrzenie się... bokeh różnych obiektywów nazywanych z racji jasności i ogniskowej "portretówkami". Dysponuję trzema modelami: Fujinon XF90/2 , Jupiter 85/2 i Nikkor 85/1.8D , wszystkie trzy podłączałem do korpusu Fuji X-T10 .

Przy okazji fotografowania minicyklu Poziomy bólu okazało się, że mam kłopot z wyborem obiektywu (czy może w ogóle sprzętu) do tego typu zdjęć. No dobrze, może problemem nie jest sam wybór, co nadmiar opcji. Zastanawiając się jednak nad kątami widzenia i skalami odwzorowania, doszedłem do wniosku, że sam nie wiem, czym tak naprawdę dysponuję.

Dzisiaj chciałbym napisać kilka słów na temat obiektywu XF-90 , czyli klasycznej portretówki dla systemu Fuji X . Będę się posiłkował w zasadzie tylko własnymi obserwacjami, pomijając pomiary czy recenzje, których można znaleźć w sieci całe mrowie.

Podczas zlotu Iksów w Poznaniu miałem możliwość przetestowania sprzętu. Do wypożyczenia były zarówno korpusy, jak i obiektywy, co ciekawiło mnie o tyle, że dostępnych było kilka sztuk portretowej "dziewięćdziesiątki", którą chciałem obejrzeć i sprawdzić w praktyce. Tym razem - inaczej niż na wcześniejszych warsztatach Fuji - nie miałem żadnej pokusy, aby wypożyczać korpus. Mój X-T10 wystarcza mi w zupełności. 90mm Warsztaty modowe były bardzo dobrą okazją do przetestowania, na ile "dziewięćdziesiątka" sprawdza się lepiej nie tylko od XF56/1.2 , ale też od Nikkora 85/1.8D , którego podpinam od czasu do czasu. Obiektyw jest przede wszystkim duży i zaczyna się nieco kłócić z wczesną ideą "iksów", które miały być aparatami małymi i lekkimi, dającymi mimo to świetny obrazek. XF90/2 na pewno mały i lekki nie jest, za to trudno coś innego mu zarzucić. Wniosek mam taki, że to naprawdę świetne szkiełko. Solidne, ale szybkie (jak na możliwości X-T10 ) i bardzo...

Przyznam, zazdrościłem użytkownikom Fuji X-100 (wariantom S i T - również). Czego? Kompaktowości ich aparatu. I cichego działania. Do X-E1 podpinałem obiektyw XF23/1.4 , który - choć lepszy optycznie i jaśniejszy - jest dużo większy i dużo cięższy niż szkiełko w "setkach". A o migawce z X-E1 można napisać wszystko, tylko nie że jest cicha.

Aby troszkę rozruszać się fotograficznie, postanowiłem przeprowadzić pewien eksperyment. Okazuje się, że do Fuji X-E1 mogę podłączać stare obiektywy z mocowaniem M42. Dzięki innej budowie, nie jest to tak kłopotliwe, jak w Nikonach (tam każdy taki obiektyw trzeba podłączać albo przez specjalną przejściówkę z soczewką, która degeneruje obraz, albo odpowiednio przerabiać sam obiektyw (skracać go). W Fuji jest to dużo prostsze, a i efekty są bardzo zadowalające. Po co to? Ano głównie po to, by zakosztować nieco innego sposobu fotografowania i obejrzeć nieco inne niż zwykle efekty. Obiektywy takie jak Vivitar 28/1.9 czy Biometar 120/2.8 dają zupełnie inny obraz niż szkła firmowe, szczególnie jeśli chodzi o charakter bokeh , czyli rozmycia. Naturalnie, firmowe obiektywy są daleko doskonalsze optycznie (ostrzejsze, pozbawione większości wad) oraz posiadają wsparcie dla auto-focusa , jednak przypinając starego Pancolara spodziewam się bardziej szalonego, zakręconego obrazu niż sterylne...

Od czasu do czasu podczas lektury książek, artykułów czy postów na forum natykam się na dylemat: czy dla fotografa ma znaczenie, jakim aparatem fotografuje? Nie jestem jakimś strasznym praktykiem z dziesięcioleciami stażu, ale już z mojego niedługiego doświadczenia wiem, że prostej odpowiedzi nie ma. Ma znaczenie Z jednej bowiem strony oczywiste wydaje się, że duża część fotografii nie powstałaby, gdyby nie odpowiedni sprzęt (i - naturalnie - umiejętność korzystania z niego). Sztandarowym przykładem są zdjęcia w podczerwieni - bez odpowiednich filtrów i obróbki zwyczajnie nie da się takich zdjęć wykonać. Można symulować efekt podczerwieni, ale nie da to prawdziwych zdjęć. Podobnie jest z zastosowaniem filtra polaryzacyjnego - aby uzyskać odpowiedni efekt, trzeba mieć fizycznie ten filtr i przykręcić go do obiektywu przed zrobieniem zdjęcia. Czy jednak sprawa dotyczy też samego korpusu i obiektywów? Czy są zdjęcia, których nie można zrobić, nie posiadając odpowiedniego zaplecza s...

Przydługi wstęp historyczny Pamiętam, że gdy testowałem, a później kupiłem Nikona D50 , strasznie ekscytowały mnie obiektywy typu zoom. Wtedy nieważne było "światło", ważna była krotność zoomu i jak najdłuższa ogniskowa - nic dziwnego, że pierwszym dokupionym obiektywem był ciemny i przeciętny optycznie Nikkor 18-200 . Gdy kilka miesięcy później dokupiłem Nikkora 50/1.4 , który podobno dawał niesamowity obraz, szybko zoom wrócił do łask, a jasna stałka utknęła na długo w pudełku. Po prostu potrzebowałem wtedy uniwersalności, bo robiłem zdjęcia wszystkiemu, co wpadło mi w oko. Dodatkowo ogniskowa 50mm w lustrzance niepełnoklatkowej dawało nieco "nieporęczny" kąt widzenia ogniskowej 75mm, na który kompletnie nie miałem pomysłu. Do obiektywów stałoogniskowych przekonałem się wraz z zakupem Nikkora 300/4 oraz Nikkora 105/2.8 . To świetne szkła, które dają bardzo dobry obrazek, nieporównywalny z tym uzyskiwanym z zooma. Wadą są gabaryty sprzętu, jego waga i fakt, że t...